Advent
Änni Gehendges, Daun
|
Weijle kitt die leef Weijhnachtszeit |
|
worob die janz Welt sech freut. |
|
Dat Land su weijt mah sehen kahn |
|
hot et Wunterkleed at on.
|
|
Alles schläft, denn die Noacht |
|
hot deh Welt zur Roh jebroacht. |
|
Doh blinkt von weidem en helle Scheijn. |
|
Wat mach dat für en Schimmer seijn. |
|
Et weijst sech oos aus fären |
|
seiit Ostern her deh Weijhnachts-Stären
|
|
Dat ewig Licht mot hellem Scheijn |
|
soll in jedem Herz doch seijn. |
|
Als kleenes Kund von Jott jesandt |
|
soll oos brängen deh Fridden iwer et Land. |
|
Heij un dieser Wundernoacht |
|
hot hähn oos et Heijl jebroacht.
|
|
Jeborren um Stall un leijt op Strieh |
|
Oh! Menschenskund vergäß dat nieh. |
|
Mach ob dein Herz suh weijt et jeht |
|
üb Nächstenlieb un Barmherzigkeijt.
|
|
Denn wenn dat Kund net Jeborren wär |
|
un noch für oos am Kreuz jestorwen, |
|
dahn wären mir doch all verloren. |