Soah, weeßt dou noch, wie't froher woar?

Aal Lock mer oft hüert soahn,

Wenn janz jemötlech hey on doa

Se esu zösamme stoahn.

Wenn sey sech dan öm Föüer un Flamm

Un ön d'r Schweeß erzelle

Dohn ech janz stekum dann un wann

Mött önn d'r Krees mech stelle.

Un well nou hey önn aller Rooh

Un Offenheet och soahn,

Wat vüür esu un su vill Joahr

Sech alles zojetroahn.

Dö Lock woarn ärm, dö Zeyten hart.

Vill Könner wuorn jeboarn.

Aan alle Enner joaf gespoart.

Keen Schrümmel jing verloarn.

Et joaf net jeden Daach Schuklad,

Net jeden Daach Kamelle.

Höchstens, wenn Namensdaach mer hatt'

Paar Erdnöß für zo pelle.

Et joaf nou och, dat moß ech soahn,

Keen Fernsehn un keen Paarties.

Mer hatt' noch net mol zwei Paar Schoohn,

Vill winnijer Mars un Smaarties.

Wenn dann d'r Wönter froh aanfing

Mött Eis un Schnieh un Storm

Kricht mer als Könd oft Fööß un Ziehn

D'r janze Daach net wärm.

Op jedem Schoohn paar Flecken drop,

Dö Aafsätz oft janz kromm,

Su waart mer onjedöllech drop,

Dat d'r Nikloas baal koom.

Denn seyt döm Herst hatt' etjeheech:

Wenn dou dech scheckst un bett'st,

Bräng dän Nikloas dir janz jeweß

Ö' Paar Schoohn möt Krampe mött.

Watt joaf aan Brand nou rönjetroahn:

Ött woar mieh als jenooch.

Ech sehn ött hock noch vüür mer stoahn

Et jing daar für'n janz Woch.

Och Heu jeröppt, dö Strooß jekährt.

Mer schaffte wie besääß,

Haan och, dat woar die Freud oos wert,

Ött Eselche net verjääß.

Kohlrawen un och Rommele,

Die joafen fein jeschaaft.

Mer moohten oos ärch tommele.

Nikoloasdaach koom jetraaft.

Op sengem Esel Sankt Nikloas

Öm lange feine Rock.

Do woar dann oft d'r Döüwel loß,

Wäjen dämm Pelzebock.

Dään leet oos Könner nie önn Rooh

Un schlooch oos wie besääße.

Nou hatte mier - dat moß ech soahn —

Och oft 0 schlecht Jewöße.

Natürlech hatte mier gebett'

Manch Leedche och jesonge.

Nikloasjesang woar oft noch spät

Durch 't janze Hous jedronge.

Mer hatt'n awer och Nikläs'jes Patt

Dö Jipseier gemops

Un so bei Hellejer ömjesatt

Für Kamelle und och Drops.

D'r Kirmesberch raaf jerannt

Un Koschtech Daach örop

Un dann, wenn Sofie mött oos schannt,

och noch frech »Butsch« geroof.

Och Fensterscheywen önjeschmöß

Un Moos un Reet gerooch.

Danoh dann önn dö Botz - na ja -

Dat warn der Streech genooch.

Dat alles heelt Nikloas oos vüür.

Mer broachte nix zö soahn.

Dann wonk hän zo der Stuwendüür,

Worön oos Motter stöhn:

Wat die ön ihre Hanne trooch,

Dat wöll hän all oss bränge.

Doch vürher sollte mer dann och

Hirn noch ö Leedche sönge.

Janz zachhaft fenge mer dann aan.

Allmählich schallt ött widder

Vaan Nikolaus, dam joode Maan,

Un Alle Jahre wieder.

Un wenn mer dann dö letzte Stroof

Net schuhn, awer hart jesonge,

Woarn Nikloas un Hans Muff alt oft

Stell üs dam Hous jejange.

Als ierschtes komm nou op d'r Dech

Für jeden ees ön Teller.

Do loach owen drop janz frech

Paar Äppel üß dem Keller.

Och Printe, Moppe, Haselnöß,

Un dann - janz joot zö zelle -

Önnert dam Spekulatius

Paar decker Melchkamelle.

Och ön Pullower woar dobey

Möt blau und weyße Streyfe.

Un ö paar Weckmänn für oos drei

Mött kleene Erdepeyfe.

Un dann dän weyße Schoohkarton

Mött feiner Koard verschnürt.

Dodrän paa bronger Lederschoohn.

Ech haan so flott probiert.

Die woarn zö schruß, dat woar janz kloar

Un och net wegger schlömm

Su paßten se öt janze Joahr

Mött ön paar Sohle drönn.

Meng Motter üß dem Schoohkarton

Paar Sohle für mech schnitt,

Dodrönner noch jeschriwwe stoohn:

Vom Niklaus für oos Pitt.

Die Schoohn ech Sonnes nömme trooch.

So sollte joa lang haale.

Su latscht ech werkdes immer noch

Mött da kabotte aale!

Et junge Daach und Woche römm

Un Mond und och vill Joahr

Wat jäf mer höckzödaachs doch dröm,

Wenn 't war, wie' t froher woar.

Dö Jugendzeyt kütt nieh mieh wier,

Do kaan mer nix dran doohn.

Doch dafür haan öm Alter mier

Och mieh als een Paar Schoohn!