Die Popp
Wilma Herzog, Gerolstein
|
Oos Motter verzull: |
|
»Als Kond hat esch en Popp esu schien |
|
mott brongem Lockehoor, |
|
se hat die schienst brong Oore |
|
wie mer se sähle soh, |
|
da kleenste feinjezorrene Mond un Appelbäckscher feng, |
|
a Jesiescht esu schien wie Melesch un Blood: |
|
et wor us Porzeleng. |
|
Hirr Kleedsche wor us ruudem Samt, |
|
die glänzesch Schoh us Lack, |
|
en Ennerräcksche on en Botz |
|
wor watt se drenner hat. |
|
Hirr Händscher hatten a Jelenk, de Arme och |
|
de Seen |
|
hätt mer bewäje könne |
|
war se nett festjebonne, |
|
esch hätt datt es jähr jesehn. |
|
Esu looch se fasst op hirrem Recke |
|
könnt sesch nett setze on nett becke. |
|
Die janz Woch stöhn die Schachtel |
|
janz owwen op dem Schaaf, |
|
botzt Motter dann oos Kammer |
|
hollt seij de Popp eraf. |
|
Dann hohl esch klee Marischje |
|
die Schachtel op dem Arm |
|
on weescht datt Kästje mott der Popp |
|
esu leev on mengem Arm. |
|
On wor datt Bett da weer jemaach, de Kam- |
|
merboddem dreij |
|
da joff den Deckel dropp jemach |
|
datt wor su on der Reih. |
|
Boss de nähste Freijdesch stöhn die Popp |
|
op'm Schaaf on der Kammer owenopp.« |