Feldwäch (Feldweg)
Katharina Gruber, Üdersdorf
|
Wenn ech en |
|
stelle Feldwäch jiehn, |
|
funnen ech doa de Welt |
|
noch imma schien.
|
|
Ech kaan, wie ech well, |
|
mein Schreit bemäßen |
|
un kaan alle |
|
Stroaßelärm vajäßen.
|
|
Hei weisen och at ees Vijeltjer |
|
hir bunt Jewand; |
|
joa, en oss schien |
|
da Wach durch et Land.
|
|
Ech sehn, sech Veiltjer |
|
inner Hecken ducken |
|
un weeß net, wo ech |
|
zoescht hin soll gucken.
|
|
Dek Kureschstammen |
|
maachen sech iwweral breet, |
|
un ma seit hir Blede lichten, |
|
ejal woa ma hinjeht.
|
|
Och Jänseblembjer |
|
treft ma op Schrott un Trott, |
|
un wie jär hollen de Kunner |
|
sech se fir Streißjer mot.
|
|
Schien kleen Steefmeterchjer |
|
seit ma heiunstoa. |
|
Et Kannekrout und de Kamillen |
|
sein fir et Wiehdoans doa.
|
|
Woa et ficht oss, seit |
|
ma oft Botterblome stoahn, |
|
äwwer ma mooß och laast |
|
Desteln und Brenästele joahn.
|
|
Fraueschohn un Frauemantel |
|
fänken de Blek. |
|
Un et Hirtentäschel |
|
steht net dahunner zrek.
|
|
Och Deiwelskrall un Bäreklau |
|
behoapten sech imma. |
|
Un von de Ärpelen seit ma |
|
at baal en Schimma.
|
|
De Margeriten verloaken |
|
su oft zom Pieken. |
|
Un ma bewunnert monichmoal |
|
de zoart Vurelsweken.
|
|
Hoahnefoß un Klie |
|
sein net ze vajäßen. |
|
Un de Soauerampel doat ma |
|
freher at es ääßen.
|
|
De rut Noachsnelken un schruuß |
|
Sternmiere lichten at von fär. |
|
Och Moauerpäfer und Schoafsjorv |
|
seit ma imma jär.
|
|
Spitzwegerich und wel Muhren, |
|
die fahle keeß. |
|
Un et Jet suvill Kreitjer un Blomen, |
|
dännen hiren Nomen ma net weeß.
|
|
Doch och su monich klee Blembjen, |
|
wat jeroad doa steht, |
|
mooß et un Koof hollen, |
|
dät ma iwwer et jeht.
|
|
Un daan die Schräser un |
|
Schmillen, schruuß un kleen, |
|
jederind oss doch annesch, |
|
von näst besehn.
|
|
Wie Schnie su weiß, |
|
seit ma Scdnehne blehen |
|
un sech Käfer und Schnälen |
|
op die anner Seit bemehen.
|
|
Äwwer det de Jimst |
|
wie Jold daan lichten, |
|
kaan ma op en Jank |
|
durch de Zehnerei net vazichten.
|
|
Och de Hilänter |
|
zeescht et Ooch weit on; |
|
wie joot da Saaft, da ma |
|
von seinen Troauwen hon.
|
|
De Heckeriesjer präsentieren |
|
sech zoart un fein; |
|
se werden da späda |
|
Bottele sein.
|
|
Dojänd maachen de |
|
Noßhecken net vill här; |
|
äwwer trien se wia, |
|
greift ma drun kreiz und quer.
|
|
De zeidisch Schliehnen, |
|
janzdunkelbloa, |
|
stiehn de Bottelen |
|
mot hirem Ruut net noah.
|
|
Um Joahresloof |
|
wäßelt oft et Bild. |
|
Äwwer de Wunter hot |
|
keen Bloome mieh um Schild.
|
|
Dofir knirscht daan at ees |
|
inner de Schohnen de Schnie, |
|
un de Beem un Hecken |
|
sein su schien wie nie.
|
|
Och daan oss de Welt |
|
om Wach wia voll Wunner, |
|
un ma staunt iwwa Reifpracht |
|
noch wie kleen Kunner.
|
|
Su well ech oose Feldwäch |
|
mot keenem Boulevard toauschen. |
|
Näwescht oosem Wach hiere mer och |
|
monichmoal en kloar Baach roauschen. |