Indianer krieche net!
Maria-Agnes Pinn, Staffeln
|
Wenn ech esu durch de Eefel john, |
|
da blot men Herz, - ech kann och söhn. |
|
Rechs un lonks am Wej entlang, |
|
leien de Böim, et jit mor bang - |
|
die sen afjebrauchen un üssjeross, |
|
de Sturm hat alles ömjeschmoss. |
|
Erschreckt stockt mengen Otemzoch, |
|
sulang et jeht, - net lang jenoch. |
|
Et wohr wohl doch en hüher Jewalt, |
|
die Menschen zeijt, - bös her un halt! |
|
Ob et tatsächlich noch Jet jit, |
|
stärker wie Macht und Politik? |
|
Ech denke noh, - un well jjrad stöhne, |
|
do önerbricht mech donnerndes Jedröhne - |
|
Düsejäjer krachen üwer oosen Eefeler-Bösch, |
|
un de Erennerung kütt wier üwer mech - |
|
jenau, - wie dumols, - noh Granaten und Front, |
|
leit den Eefelbösch do, oss janz verhonnst. |
|
Ech bedden zum Herrjott, dat dor Zofall wohl, |
|
doch on Zokunft oos Eefel verschune soll! |
|
Dankbar un früh sehn ech wegger noch, |
|
on allen Ecken de Bösch-Ärbeter-Ploch. |
|
Eefeler Fleiß mächt dat flott wier wett, |
|
Armen hühjekropt, - Indianer krieche net! |