Op d'm Weidbuur hoann ech oft de Kööh jehott,

dat woar joarnet weit, doa woar mer flott.

Äwwer, ech sei kees jäär möt d'm Veeh doarje-foarren,

wäll die Wisen se nähst bei de Häuser woaren:

Doa soachen die Ahlen ennem se vill op de

Finger!

Doa mooßt mer se vill oppassen, dat woaren

keen Dinger!

Beim Kööh-hödden hatt mer doch Jet annesch

se doon,

aß op et Veeh opsepassen un op eener Platz se

stoahn!

Op d'm Weidbuur, doa woar och da Jemeene-

pötz,

sei Wasser leef ön de Ziep, da Summer at ees

spötz;

un all poar Joahr joaf da Potz rindellech je-

maach,

doa mooßten se all hällefen, dat woar esu en

Saach.

Un mirr Könner, mirr doarften joa doabei net

fahlen!

Ön derr Zeit doate mier de Kööh eenfach päh-len!

Daa stuunge mer fürr dämm Buurhäuschen un

kuckten zoo,

wie die Mann doadrönn schafften, un leeßen

dänne keen Rooh.

Doa joaf Dreck erußjeschäppt, die Mann hoa

jeschwötzt,

die wollte flott reed sein, die woare jewötzt,

wäll, ön dämm Buurhäusche mooßt mer janz

jeböckt stoahn,

esu nierech woar dat, dat kunn annesch net

joahn.

Un mirr Pänz, mirr stuungen dänne Mann ön de

Föß,

un jafften, un laachten, un schwoarten de

Schnüß.

Dat joaf dänne Mann at ees en Kiehr jet se vill,

daa jaachten se enne fort: » Jank Deiner Wääch

un spill!«

Heientdoa hoammer jefollecht, äwwer meesten-

deels net,

wie dat möt esu em Jeräppel joa meestens jeht.

Duu hoat Märje Phillepp sech ees jet ußje-

doacht

un hoat janz scheenhellech noa d'r Böschungs-

huwwel jefroacht.

Die woar nadürlech net doa! » Woa sall die bluuß

sein?«

hoat eenen darr anner jefroacht suuzom Schein.

Duu minnt dää eene: »Die öß beim Pasduur,

dää hoat die jebrauchtneulechön seinem Flur.«

»Dirr Mann!« reef Phillepp duu oos Kerlen zoo,

»die brauche mer nüddech, soß jet et keen

Rooh!«

Looft siehr bei d'r Haar, un brängt oos dat Dinge,

soß kreie mier dat Wasser net mieh oant

Rinne!«

Nau hatte mier joa jeliert, behölleflelch se sein,

semoal wenn die Ahlen jet hatten se krei'n.

Un mier sein och schwinn noar Haare jeloof,

aß kriche mer fürr dat Loofe Kamälle jekoof.

Haare Maria meech noahm Schällen de Haus-

dür op

un f roacht, wat mirr wollten esu flott op d'r Stopp.

»De Böschungshuwwel!« soate mer, »die brau-

chen die Leut

op d'm Weidbuur öm Potz, die brauchen die

heut!

Die kreien dat Wasser soß net oannet rinne,

die stoahn at öm Treue, die valieren at de

Pinne!«

Duu hoat Haare Maria da Pasduur ees jeroff,

off hänn de Böschungshuwwel hätt oanjetroaff.

Dää minnt, die möößt eejelech d'r Vüürsteher

hoann,

die hätt'n dämm wierjänn, hätt'm se wierjetroan.

Duu sei mier wir z'röckjangen un hoann üwwer-

loacht,

wat dää Pasduur un sein Schwäster esu hatt

oant Laache jebroacht.

Un wie mer bei Middermanns woaren, duu joaf

et oos kloar,

dat dat Dinge möt derr Böschungshuwwel esu e

Dinge woar,

woamöt die oos droakrich hatten, die Mann ön

dämm Potz,

wäll d'r Vüürsteher sällewer öm Potz stuung un

schwötzt.