Dou froochs wattmer van Eierkätt

noch heckzedaachs all weeß?

Et hat en Jong, en kleen aal Heip,

en Hohn on och en Jeeß.

Kätt bracht nett vill, om Jaade wooß

datt meest firr op den Desch,

doch manneschmol touscht het en Ei

firr Salz odderen Fesch.

Firr Eier läppt de Schoster fein

dem Kätt seng Sonndes Schohn.

De Jeeß joof Melesch, datt annert all

kruch Kätt van sengem Hohn.

De Jong joong weit zer Schull alleen,

et wor en helle Kopp,

doch schmoss hän ennerwääß jär Steen,

mannesch Schelf jong da kabott.

Kätt woßt mott Legge emzejohn

on watt mer mache mott,

su bracht het flott zwei Eier dar

on mooch et ald wier joot.

De Jong koom on de Schmett zer Lier,

ha wore romlesch Kond,

dän Hammer worem vill ze schwär,

soss wor hän janz jesond.

Viermettes wenn de Meester tronk

en Kaffi mott der Frau,

koom Kätt van heem flott on de Schmett,

hett kaannt de Pous jenau.

Kätt hat on senger Schierzentäsch

en Ei noch lokeschwarm,

datt ooß de Jong on watt firr Kraft

wooß him on sengem Arm.

De Kirmesse, die woren du

firr keene Jong ze weit,

dam Kätt senge wor bärestark,

dreckt sesch firr keenem Streit.

Wenn ald wier Jett ze schanne jong,

datt Kätt hat jokeJeld,

bracht het dem Weert zwei Eier dar

on schafft et uss der Weld.

De Eier wore firr ze schmerre,

firr Fridde, och firr Dank.

Kätt hätt zelewe keent jekäppt,

se stoone fein om Schrank.

Esch wetten och, de Himmelspoorz

hätt Petrus opjemach,

Kätt hätt firr hän zwei Eischer mott,

nett aaler wie drei Dach.