Bernd Schlimpen, Schalkenmehren
Bei os dahem, do wor et schien, imt janze Haus,
et Schwein, dat hot jegrunst,
de Koh guckt us em Stahl eraus,
de Hohner pecken op da wies, un fer zu helfe kom et Lies.
Et janz Johr wor dau zo don,
mir junge mot de Pinneschohn om Morje janz freh un de Schul.
Un Bänk, janz hort wie Breddereschekeste,
un un de Schon hung noch de Rest vom Meste.
Suviel Schulbecher wie haut moßte mir net schlefe
-wovon sollt ma die och damals kefe?
Ma hatten winestens en ale Plog,
un wat vom Feld ob de Desch kom wor jenog.
De Motter dot dat Koppdoch kneppen,
mir mosten no da Schul os streppen,
da jung et ab, mot Bless un Fuss,
un spät om owend wor recht Schluss.
Un eh dan zo meiner Schwester kom de Freier,
moßt dat Hei noch ob de Scheier.
Mir hatten alles, Katz un Hund,
fett Flesch un woren doch jesund,
un hot dä Metzger un der Kesch die Lewerwuscht gemacht,
hot os Herz jet Tour jelacht.
On dem Dag hot ma fast alles kret,
fresch Botter un och worm Wuschtbret,
un Brut, dat fresch kom us dem Backes raus,
roch owens noch durcht janze Haus.
Um Herst, da fure mer all mot dem Won,
da jofe Krumpere ausjedon.
Un wenn et Mettesch laut, dan jow et Kaffee us der Boll,
ke Mensch krocht sech dan an de Woll.
Fer jeden wor en Schmerr dabei, et jow ken Nut,
un owens wor der Rest noch Hosebrut.
De Fingere hom mer os all belekt,
um Feld hot dat su jot jeschmäkt.
Et jung jot firre, und deshalb -wat wollt ma mie,
holt der Vater Krumperestrie.
Un su wor dat bal jeden Dag, et jow mot Strie e Feierche jemach.
Dodrun hon mir dan die Krumpere jebrode, bos se jor.
Mein Gott, wat fiere Jenuss dat wor.
Ja, bei os dahem do wor et schien. Wie mir dat Veh noch hatte,
ewer dan kom du di gruß Debatte.
Rationalisiert moßt alles jen, et sollt rentabel jon,
die Keh die dorften net um Wesch mie stohn.
Opa und Oma hon dat alles mot jemach,
et jow immer winnijer, an jedem Dag.
Ob es, du wor die schien Romantik aus,
Maschineklrom, dä moßt unt Haus.
Un wat die Bless und Fuss jeschleft hon mot dem Juch,
leider naun en gruße Bulldog zuch.