Alles jood jejange

von Leni Mohr, Ulmen


Om Sunnesch wollten mei Vatta unn mein Motta wandere jooh. Dä Hexewäsch.

„Dat ös miar fill ze woarm. Esch jien net möt“, honn esch jesoot, „Esch jien onnat Moar.“ Flott honn esch meine Kroom unn die Loftmatratz jeschnappt unn seijn iwwer die Borsch onn dat Moar jeplengert. Esch honn mesch richtisch op dat Wasser jefreut. Hottesch honn esch meijn Kleeder op de Wiss jeworf unn seijn ön meinem rude Bikini mött der Luftmatratz önn dat Wasser.

Et woar su schien önn der Sunn. Esch honn mesch dreijwe jeloos unn seijn wohl önjenickt. Off eemol joof dat en Schlach. Esch hönn mesch derat erschreckt. Esch woar mötten op dem Moar. Ön meiner Panik ös die Luftmatratz imjekippt unn esch honn mesch ooch noch eem Seel verfänge. Batt woar dat? Woaren die Moarhexe innerwäs udder dä Riesenfesch möt der Schell? Esch hatt all Hänn voll ze doo dat esch op die Loftmatratz koom. Nou nix bie onn Land. Dat woar knapp. Miar woar janz oserlesch. Batt hatt esch ö Jeleck jehatt.

Bummsdsch joof et deister. Blitz unn Dunner. Ö richtisch Unwedder komm off. Et hätt jeschott bie uns Emere. Esch honn flott meijne Kroom zesommenieraaft unn batt jeste batt kannste beij die Oma jerannt. Off halver Streck kitt miar eene möt eem Fahrrad entjännt. De Toopat hätt mech och imjerannt. Jott sei Dank, nix passert. Nur nass unn schmuddelesch. Noch ees Jeleck jahatt.

Die Oma hätt de Hänn iwwer dem Kopp zosomme jeschloo. „Ma ju Moodje, bat ös dir passert?” Esch honn die janz Labbazorresch verzöllt. Na ja, noch ees Jeleck jehatt. Alles jood jejange.